(เชิญอ่านภาษาไทยด้านล่างค่ะ)

Prikestolen, or the Pulpit Rock, Stavenger, Norway.

The Pulpit Rock (or Prikestolen in Norwegean) is a fjord in the Stavanger region of Norway.

The journey from Stavanger city centre to reach the Fjord is by ferry, followed by coach to the base. The ferry ticket can be bought in advance or you can also purchase on boarding the ferry. After the ferry, we got on a coach. The journey on the coach was not that long, but we got on a little late; there were no seats left. The next coach would not leave for an hour, so we made a decision to continue our journey. Part of me thought why they don’t provide seats for everyone, or have another coach. Part of me thought maybe we should get here earlier. I promised myself, “I’ll find a seat on the way back.”

However, the coach journey didn’t take too long. It ran along a bendy road with a scenic view of the Ryfylke and Stavanger region. The path followed the mountain, drawing our eyes to the point where land and sea met. For a moment, the beautiful nature surrounding me encouraged me to forget about getting a seat on the coach. There were the pine trees, the fjord, white sandy beach. There are so many beautiful sights in this world that I’ve never seen.

Before we set out I had checked the weather forecast; it would rain heavily both days in Stavanger. It wouldn’t make much difference which day we went.

The coach reached its destination late morning. The sun was shining. Everything looked much clearer in the sunlight. The people. The fjord. The journey. There were people everywhere. Most of them were teenagers or early twenty-somethings. Some adults and older people. Some pensioners but they were the minority.

Most people were dressed in their trekking gears, designed for trekking. There is sign saying it was not recommended to trek in sandals or high heels. Trekking equipment was available for hire; clothes, trekking shoes including trekking poles.  I had a North Face HyVent jacket I had bought over a year earlier in England. I wore the jacket for outdoor activity and it was fine. You can buy specialised outdoor clothing, but I didn’t think I should buy a new one. So I used what I had. This jacket had two layers, the outer layer and the inside layer. The outer layer is the shell, waterproof and windproof. The inside layer which can be detachable to use in different occasion, is a fleece. It provides insulation, and lets your sweat dry quick, so that you do not feel sticky. Other specialised outdoor clothing that I know is also Berghaus, Jack Wolfskin, Karrimor and Timberland etc. Depending on your budget. As for trousers, in the beginning I thought just my jeans should be sufficient. Then my friend who had more experience in trekking lent me one of her waterproof trousers. Her reason was that it will be raining tomorrow and if I wore jeans they will get soaking wet. For the shoes, high heels and sandals were not allowed. Only trainer and specialised trekking shoes will do the job. I have had a pair of Hi-Tec trekking shoes for over 10 years. I used them in England when I out walking. They can handle mud, or snow. I thought these should be sufficient. Other things I carry with me on the trip were my passport, my purse, my mobile phone which is also use as my camera. I prepared my lunch, water, coffee in a Thermos bottle. I had this plan in my head to sat at the peak, have my lunch, and take my time before returning.

I smiled to myself. At the time it seemed like an ingenious plan.

I forgot about the weather.

The distance from the base to the top was about 4 km. There and back is about 8 km. There are signs along the way telling you how far you have come. The mountain are of three level.

When we set our feet, the path was dry. I soon realise why they don’t recommend high heels and sandals. The paths were covered with large stones. Most parts are steps although not steep, again rocky.

An hour after we started our foot journey. Rain began, started from light sprinkle then turn into a heavy rain.

If I had a choice, I would not be trekking in this weather, but once you set off, the only way is onwards to your destination. I had high hopes of my equipment and hope that they will take me through this weather.

The nearer we got to the peak, the narrower the path, and the busier. I needed to give way to people walking from the other side. Some paths were so close to the edge of the cliff. It was so scary.

Once we reached the top, the rain was pouring down even heavier. My friend and I sought out some space to sit for our lunch. None. Despite the heavy rain, the area was crammed with people. Around me, they were in the same situation. No-one escaped the rain. Soaking wet.

We were strangers, made to be familiar.

My original thought was of having my relaxing lunch, sipping my coffee while taking in the spectacular view was already out of the window. What I required the most was to be somewhere dry and away from the rain.

About fifteen minutes from the top of the Fjord, we found space big enough for us to have our lunch. I could feel the water running down my rucksack. Although, I was certain nothing will get wet, moisture could still find its way in. I opened my salad bag, prepared that morning, poured my coffee in the cup and sat on the soaking wet stone. This moment, nothing else mattered except food and rest. The coffee was still warm and I was happy that it was still warm. Every sip of coffee running down my throat tasted like eternal water from heaven. For a moment, its warmth made the cold and wet disappear. Simple salad with sweet corns, carrot and tomatoes, served with boiled eggs. Nothing special. So normal. However, it had an amazing power to reenergise us. Unbelievable. In the silence filled with rain drop, my friend and I looked at each other and smiled.

Cold and wet.

The nonstop rain soak through my skin, my hands start to get wrinkly. It was hard to use soaking wet hand to grasp anything. When I tried to take photos, I needed to avoid having my camera exposed to the rain. I needed to do it as quick as I could and put it back in my waterproof trouser. Rain ran down the space between the stones. I try to avoid stepping on slippery stones, and avoid causing any physical injury to my ankle and knees. I started to feel the wet on my feet. In the beginning I thought it is because of the water splash. Once looked down I know my shoes were soaking wet. I know my equipment should be find in the rain for about two hours. However, this was now over three hours. I’m not surprised to I see the moisture drip down my trouser to my shoes.

Once we got on the coach to connect with the ferry, I hurried fast to get my seat. Again, I was disappointed. These time not only was every seat occupied, there were more people having to stand as well. Frustration and annoyance ran through my veins. I spent my day walking out in the rain. For only ten minutes I sat for my lunch break, now why was it so difficult to just find some where to sit. The next coach is one hour away. I didn’t want to wait.

Wet. Cold. Exhausted.

But seem like luck started to listen to me, when I boarded the ferry we managed window seats with plenty of space. As soon as we take the seats, we were busy trying to hang our outer jacket which is by now wet everywhere, then try to remove trace of water from our rucksack and equipment, then use the tissue paper to dap moisture out of our passport. It was not wet but moist and damp appears all the way. A group of exchange students were chatting and giggling. I heard a Norwegian girl tell her friends.

“You can’t tell when the weather will be good. Many people think July is the best, but this year it rains almost every day. Can’t you see over there on top of the mountain, rain cloud is waiting.

Maybe not to expect anything from the weather….”

I glanced out of the window, sunshine. I could see clear blue sky, clean sea. I can hear the gentle wave crashes against the ferry as it travelled back to the shore. Some villages on the small islands appeared along the way.

Beauty does not last forever. It changes like everything. Come and go. What I need to do is to embrace those moment when beauty had paid a visit.

When I change the rain to a supporting role to promote scenic view as a main character, my perspective changes. I remembered the moment I looked down from the fjord, to the terrain. Right here in front of my eyes, I witness nature as its best; beautiful, magnificent, mesmerised and pure. Now I can see why many chose to travel the road less traveled, despite all the difficulty. The end result is spectacular. Beautiful nature, particularly untouched nature proves to be the best thing on earth I ever witness. I feel so lucky to be able to live and experience this.

What a wonderful world!

 

 

ไพรเคอร์สโตเลน (Preikestolen) หรือแท่นหินธรรมาสน์ (Pulpit rock)

พูลพิทร็อค หรือแท่นหินธรรมาสน์ (ชื่อภาษานอร์เวย์คือ Preikestolen) เป็นอ่าวแคบที่อยู่ระหว่างผาหินสูงชัน (Fjord ออกเสียงว่าฟยอร์ด) ซึ่งอยู่ที่เมืองสตาเวนเจอร์ (Stavenger) ประเทศนอร์เวย์

การเดินทางจากตัวเมืองสตาเวนเจอร์ไปยังผาหินสามารถไปได้ด้วยเรือเฟอรรี่ ต่อจากนั้น ไปขึ้นรถโค้ชไปยังฐานของผาหิน ตั๋วเรือเฟอรรี่สามารถซื้อตั๋วล่วงหน้าได้ หรือจะไปซื้อบนเรือก็ได้การเดินทางโดยรถโค้ชใช้เวลาไม่นานนัก แต่ฉันไปถึงรถหลังคนอื่น เมื่อขึ้นรถที่นั่งก็เต็ม รถคันต่อไปจะออกอีกหนึ่งชั่วโมง เราเลยกัดฟันตัดสินใจยืนไป ในใจก็นึกว่าทำไมเขาไม่ทำที่ให้พอคนนั่ง อีกใจนึกก็คิดว่าเราน่าจะรีบมาให้เร็วกว่านี้ เลยตั้งใจว่าตอนขากลับ ฉันจะต้องหาที่นั่งให้ได้ จะต้องรีบมา

 

จะว่าไปการเดินทางบนรถโค้ชก็ไม่ได้ใช้เวลามาก รถขับลดเลี้ยวตามเส้นทาง มองเห็นทิวทัศน์อันสวยงามของภูมิภาครีฟีลเคอร์( Ryfylke) และสตาเวนเกอร์ ( Stavenger) เส้นทางไล่เลื้อย ดึงสายตาไปยังจุดที่ทะเลพบกับป่าสน  ช่วงเวลานั้น ความงามของธรรมชาติรอบตัวทำให้ฉันลืมเรื่องที่นั่งบนรถไปโดยไม่รู้ตัว ป่าสน ผาหินยกสูง หาดทรายขาว กว้างสุดลูกหูลูกตา โลกนี้มีสิ่งสวยงามมากมายที่ฉันไม่เคยเห็น

ก่อนเดินทาง ฉันได้ตรวจเช็คสภาพอากาศ พยากรณ์อากาศบอกว่าจะมีฝนตกหนักทั้งสองวันที่เราอยู่ที่สตาเวนเกอร์  ถ้าไปวันไหนก็เจอฝน จะมาวันนี้หรือพรุ่งนี้ วันใดก็คงไม่ต่างกัน

เมื่อรถมาถึงด้านล่างของช่วงสาย ๆ ตอนนั้นแดดกำลังออกแจ่มใส แสงแดดทำให้ทุกอย่างดูชัดเจนไปหมด ผู้คนหลากหน้าหลายตา ฐานของผาคราครั่งไปด้วยผู้คน ส่วนใหญ่จะเป็นคนหนุ่มสาว วัยรุ่น หรือผู้สูงอายุก็มีบ้าง  ทว่าดูเหมือนเป็นผู้คนหลังวัยเกษียณเพียงเล็กน้อย

ผู้คนส่วนใหญ่แต่งชุดสำหรับการเดินเขาโดยเฉพาะ มีป้ายก่อนขึ้นเขา แนะนำไม่ให้สวมรองเท้าแตะหรือรองเท้าส้นสูง ด้านล่างที่สำนักงานมีอุปกรณ์ไว้ให้เช่า ทั้งชุด รองเท้า รวมทั้งไม้ค้ำสำหรับการเดินป่า ส่วนฉันมีเสื้อแจ็กเก็ตเดินเขานอร์ธเฟซ (Northface) รุ่นไฮเว้นท์ (Hyvent)  ที่ติดมาด้วยจากอังกฤษ เสื้อนี้ซื้อมากได้เกือบปีซึ่งเราใช้เดินป่าตอนที่อยู่อังกฤษ  เสื้อรุ่นนี้มีสองชั้น ด้านนอกเป็นเปลือกอ่อนกันน้ำและกันลมได้ ด้านในเป็นเสื้อผ้าฟลีซ (Fleece) ให้ความอบอุ่นซึ่งสามารถถอดแยกออกมาใช้งานได้ โดยรวม ๆ ฉันเชื่อว่าเสื้อแจ็กเก็ตตัวนี้จะช่วยป้องกันการเสียความร้อนของร่างกาย เก็บความร้อน ระบายเหงื่อทำให้ไม่เหนียวตัว ไม่อับชื้น  เสื้อสำหรับใช้งานกลางแจ้งก็มีอีกหลายยี่ห้อ เท่าที่ฉันรู้ก็มี Berghaus, Jack Wolfskin, Karrimor, Timberland  แล้วแต่งบและความต้องการของเรา ส่วนกางเกง ตอนแรก ฉันว่าใส่กางเกงยีนส์ก็น่าจะพอ แต่พอดีเพื่อนที่ไปด้วยเขาแนะนำว่าเวลาฝนตก กางเกงยีนจะเปียก เขาเลยให้ยืมกางเกงกันน้ำ เรามีรองเท้าเดินป่าหนึ่งคู่ยี่ห้อ Hi-tec เราใช้มาเกือบสิบปี ตอนอยู่อังกฤษก็ใช้เดินได้ดี ใช้ลุยโคลนหรือเดินหน้าหนาว เลยใช้คู่นี้ คิดว่าอุปกรณืน่าจะพอ ส่วนของอย่างอื่นนอกจากหนังสือเดินทางที่ฉันจะเก็บติดตัวไว้เสมอ มีโทรศัพท์มือถือซึ่งใช้เป็นกล้องถ่ายรูปในเวลาเดียวกัน ส่วนอาหารกลางวันเราก็เตรียมใส่เป้ พร้อมน้ำ ฉันเตรียมกาแฟใส่ขวดเก็บความร้อน กะว่าพอไปถึงบนยอดก็จะขอนั่งทานอาหารกลางวัน จิบกาแฟนั่งชิวล์ มองลมชมไม้ สักครู่ก่อนจึงค่อยเดินทางกลับ

กระยิ่มยิ้มย่องถึงการเตรียมการวางแผนอย่างลงตัว โดยลืมไปถึงสภาพอากาศ

จากฐานไปถึงยอดผาเป็นระยะทางเกือบสี่กิโลเมตร  ไปกลับก็ประมาณ แปดกิโลเมตร ตลอดทางมีป้ายบอกระยะเวลาทั้งสองด้าน คือทั้งทางขึ้นและทางลง ยอดเขาแบ่งเป็นสามระยะ ระยะแรก ระยะกลางและระยะ สุดท้าย

เมื่อเริ่มเดิน  ทางยังแห้งอยู่ พอเดินไปสักพักฉันก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมเจ้าหน้าที่ถึงแนะนำให้สวมรองเท้าผ้าใบหรือรองเท้าเดินป่าแทน เพราะทางเดินเป็นหินก้อนใหญ่ และทางเดินส่วนใหญ่จะเป็นขั้นบันได แม้ว่าจะไม่ยกสูงนัก แต่ก็เป็นหินตลอด

พอเดินไปได้สักชั่วโมง ฝนก็เริ่มมา ตอนแรกแค่โปรย จากนั้นเริ่มหนักขึ้น

ถ้ามีทางเลือก ฉันเอวก็ไม่อยากเดินทางเวลาเวลาฝนตกเท่าใดหรอก เมื่อย่างออกมากแล้ว ก็ไปให้สุดทาง ฉันมีความเชื่อในอุปกรณ์ของฉันว่าจะพาฉันฝ่าฟันสภาพอากาศแบบนี้ไปได้

ยิ่งใกล้ยอดเขา ทางก็ยิ่งแคบ คนก็ยิ่งเยอะ ฉันคอยหลบตัวให้คนที่เดินสวนทาง บางทางเส้นทางอยู่ติดกับผาสูงจนน่าหวาดเสียว

เมื่อถึงบนยอดเขา ฝนก็เทกระหน่ำ ฉันกับเพื่อนมองไปรอบ ๆ พยายามหาที่นั่งเพื่อทานอาหาร ไม่มีเลย ท่ามกลางฝนกระหน่ำ รอบบริเวณกลัวหนาแน่นไปด้วยผู้คน  มองไปรอบ ๆ ผู้คนอีกเป็นร้อยต่างตกอยู่ในสภาวะเดียวกัน ทุกคนอยู่ท่ามกลางอ้อมกอดของพระพิรุณ  เปียกโชก

เราต่างเป็นคนแปลกหน้าที่อยู่ในชะตากรรมเดียวกัน

ความคิดจะนั่งทานอาการกลางวันแบบชิลล์ จิบกาแฟ ดูวิว กลับกลายเป็นฝันสลาย สิ่งที่ต้องการที่สุดตอนนี้คือไปอยู่ที่ ๆ กันฝนได้

ประมาณสิบห้านาทีหลังจากยอดเขา เราก็พบที่ว่าง กว้างพอที่จะท่านอาหารกลางวันได้ กระเป๋าเป้ของฉันเริ่มชื้นจากฝนที่ตกมาอย่างไม่ขาดสาย ฉันยกเอาถุงสลัดที่เตรียมไว้ พร้อมกับขวดกาแฟ นั่งลงบนโขดหินที่ชื้นแฉะ ตอนนี้เหมือนไม่มีอะไรที่สำคัญไปกว่าการได้อาหารลงท้อง พร้อมกาแฟ อุ่น ๆๆ กาแฟจิบกที่ไหลผ่านคอช่างเหมือนน้ำทิพย์จากสวรรค์ ณ วินาที่นั้น ความอุ่นจากรสกาแฟทำให้ความหนาวเย็นและความเปียกปอนหายไปชั่วขณะ สลัดผสมข้าวโพต แครอต และมะเขือเทศ พร้อมกับไข่ต้ม มันเป็นอาหารแสนธรรมดา ถ้าเราอยู่ด้านล่าง แต่ณ ที่นี่มันกลับช่วยให้เรามีพลังอีกครั้งอย่างแทบไม่น่าเชื่อ ทั้งฉันและเพื่อนมองหน้ากันแล้วยิ้ม มันเป็นความรู้สึกหลายอย่างผสมกัน

เย็น เปียก หนาว

ฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสายทำให้มือของฉันเปียกโชก น้ำเริ่มซึมเข้าผิว นิ้วมือที่เหี่ยวย่นขั่วคราวของฉันพยายามจะหยิบจับของด้วยความลำบาก ความพยายามจะถ่ายภาพของฉันเป็นไปด้วยความยากลำบาก รีบฉวยกล้องออกมาถ่าย ก่อนจะรีบเก็บกล้อง [มันเป็นวัฎจักรวนเวียนของความเปียกกับความงาม ยังดีที่กาแฟที่เตรียมไว้ยังอุ่นอยู่ เพียวจิบแรก ก็สามารถกระตุ้นต่อมโลกสวยของฉันได้ แม้จะไม่ได้รับความสมบูรณ์แบบหมดกับทุกช่วงเวลา  ยังมีพื้นที่เวลาของความสมบูรณ์แบบปรากฏอยู่ประปราย เสี้ยวหนึ่ง ]

ฝนที่ตกไม่ขาดสาย เริ่มหาทางไหลลงตามซอกหิน ฉันจะคอยระวังลื่นจากหิน ฉันว่าขาลงยากกว่าขาขึ้นเพราะต้องระวังข้อเท้าพลิก เดินพลาดจากหิน ประมาณครึ่งชั่วโมง ฉันเริ่มรู้สึกเปียก ๆ ที่เท้า ตอนแรก ก็คิดว่าเป็นน้ำกระเด็นจากน้ำที่ไหลเซาะจากซอกหิน พอมองอีกที่เริ่มเห็นว่าน้ำไหลซึมจากขา เข้ารองเท้า ด้านหน้ารองเท้าเริ่มเปิด มีช่องน้ำเข้า  ถุงเท้าของฉันโซกน้ำ

พอกลับถึงรถโค้ชที่จะต่อไปเรือเฟอร์รี ฉันรีบก้าวขึ้นหาที่นั่ง พอขึ้นปุ๊ป ปรากฏว่าไม่มีที่นั่ง มีคนยืนอยู่แน่นมาก มันเป็นความหงุดหงิด ทำให้รู้สึกโกรธปนเบื่อหน่าย วันทั้งวันเดินมา ฝนตกตลอด มีได้นั่งตอนกินข้าวอยู่สิบนาที แค่จะหาที่นั่งหย่อนก้นลงพัก ทำไมช่างเย็นเช่นนี้  รถรอบต่อไปอีกชั่วโมงหนึ่ง ด้วยความไม่อยากรอ ฉันก็ทนเบียดอยู่บนรถโค้ช

เปียก หนาว เหนื่อย…

แต่เหมือนโชคเข้าข้าง ตอนขึ้นเรือเฟอรรี กลับได้ที่นั่งดี ติดหน้าต่าง ทันที่ที่เราได้ที่นั่ง เราก็วุ่นวายกับการถอดเสื้อแจ็กเก็ตออกมาผึ่ง จัดการเทน้ำในกระเป๋า ซับหนังสือเดินทางที่ชื้น ด้านหลังมีกลุ่มเด็กวัยรุ่น นักเรียนแลกเปลี่ยนกำลังคุยกันอย่างเมามัน เสียงเด็กสาวชาวนอร์เวย์บอกเพื่อนเขา

“มันบอกไม่ได้หรอกว่าอากาศจะดีตอนไหน เดือนกรกฎาเค้าว่าดี ปรากฏว่าฝนตกทั้งเดือน หรือบางที ที่นี่แดดออก แต่เธอลองมองบนยอดเขาสิ เมฆฝนสีเทา ลอยรออยู่…

คาดหวังกับอากาศไม่ได้หรอก”

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง แดดออก ฟ้าคราม ทะเลสีน้ำเงิน เสียงคลื่นกระทบเรือ

ฉันรินกาแฟที่เหลือจากขวดใส่แก้ว หยิบกระปุกโยเกิร์ตที่เปียกน้ำ ลอกผนึกพลาสติออก โยเกิร์ตยังเย็นอยู่ มองไปยังท้องฟ้าสีคราม เรือค่อย ๆ เคลื่อนที่ผ่านทะเล ผ่านเกาะ ผ่านหมูบ้านริมทาง

ความสวยงามไม่ได้เกิดแล้วอยู่ต่อเนื่องตลอดเวลา เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเป็นวัฎจักร เมื่อเสี้ยวเวลาของความงามผ่านมาเยือน เราก็มีโอกาสโอบรับความงดงามเหล่านั้น

เมื่อเปลี่ยนสายฝนเป็นตัวละครประกอบ แล้วให้ทิวทัศน์กลับมาเป็นตัวละครหลักอีกครั้ง ฉันก็พบว่า เมื่อเราอยู่บนเขา ด้านล่างคือป่าเขียวขจี ภูมิประเทศแสนงดงาม เราเข้าใจแล้วว่าทำไมหลาย ๆ คนถึงเลือกเดินทางไปยังที่ที่ยังไม่มีถนนตัดผ่าน ต้องเดินทางลำบากลำบน เพราะผลสุดท้ายความงดงามโดยไม่ต้องปรุงแต่งของธรรมชาติก็ทำให้เรารู้ว่าจริง ๆ แล้วโลกนี้ช่างสวยงามเพียงใด