James Joyce Centre– Follow the trail of Dublin epic story
พิพิธภัณฑ์เจมส์จอยซ์ ตามรอยมหากาพย์แห่งนครดับบลิน
Dublin, Ireland.
นครดับบลิน ประเทศไอร์แลนด์
(เชิญอ่านภาษาไทยด้านล่างค่ะ)
In 2010 UNESCO named Dublin a City of Literature. To date there have been around 20 such Cities of Literature in the world. Dublin has four Nobel prize winners, namely William Butler Yeats 1923, George Bernard Shaw 1925, Samuel Beckett 1968-9, Seamus Heaney 1995. The city also has two world class Universities, Trinity and UCD. No wonder why literature is in their blood.
Beside the Nobel winners, there are many famous Irish writers and James Joyce (1882-1941) is one of them. Many of his works are well known. The most famous one is Ulysses. It is one of the most inspirational and influential book in modern literature. At the same time, it splits readers’ opinion into two. The book itself is controversial among readers. Irish people believe James Joyce is similar to Shakespeare to English people.
The James Joyce Centre is a museum dedicated to Joyce. It is located in the north of Dublin. The centre, opened in 1996, aims to dedicate and exhibit Joyce’s work and life to the public.
James Joyce was born in Dublin in 1882 in a middle class, large family. His father was reasonably wealth but always had financial problems and was an alcoholic. Joyce was the eldest child of 12 siblings. He was a good students and read modern language at UCD. After his Bachelor of Arts, James got a place at a medical school in Paris, but just a few month into his study he had to return to Ireland because of his mum’s ill health, followed by her death. Later Joyce came to known a lady called Nora Barnacle, who became his partner, then wife. They then left Ireland and spent their life in Europe.
Although spending most of his time abroad, most of Joyce’s books were centred around Dublin. It is thought that Joyce wrote Ulysses between 1914 and 1922 during his time in Trieste, Zurich and Paris.
Ulysses has four main interesting points which I would like to discuss briefly below.
First of all, it was written using the plot from famous Greek epic poem Odyssey, which itself followed Odysseus’ long wandering voyage of 20 years. Joyce wrote Ulysses which also means Odyssey in Latin and centred everything around Dublin. Unlike the Greek version, Ulysses take place on 16 June 1906 and followed the life of Leopold Bloom who walked around Dublin. It also told the story of Molly Brown, his wife, and of Stephen Dedalus, a school teacher.
Second point is that while many readers seek to know “what happened” in the story, Ulysses could be vague about this and it can be that “Everything” happened.
Third point, when James finished the book in 1912. It was considered rude and provocative. The book contain the story of sexual content.e.g. masturbation. When the book finished, James tried to have it published in America which was refused. He then turn to Sylvia Beach who ran Shakespeare and Company and had the book published in Paris. Ulysses was considered excellent in Europe, but banned in America. However, the more it is banned, the more people want to read the book. Many people smuggled the book into America. The first US version was released in 1933.
Fourth point, is about the style and structure of Ulysses itself which make the book controversial, perhaps one of the most controversial in modern history. Joyce did something that nobody else did at the time that is “play” and “experiment” with structure and style of writing. Many literature are either told from the author’s or one of the character’s point of view. Joyce introduced the writing technique called “Stream of Consciousness” which allowed the thought, feeling and senses of the character’s to flow. The thought may not be smooth and in particular order. Many authors also wrote using this style of Stream of Conciousness such as Verginia Wolf and William Folkner.
When mention Stream of Consciousness, there is one chapter of the book where Joyce wrote with minimal punctuation, no full stops, no commas. He let the thought of the character flow and let the reader decided when and where to put the punctuation. He also used various writing techniques in his work. He also experimented with the language used for writing plays, and exaggeration.
Many looked at Joyce as a genius who challenge the established concept of writing.
Many thought the opposite.
His work is thought to be “overwritten”, “difficult to understand” and to use too many “symbols”. Ulysses is then about the style and structure rather than the story. Also as the style changes throughout the book, it is indeed difficult for many readers to read and understand.
The idea of putting everything in 18 chapters where everything happens over 24 hours, can be intense. Every bit of information, every part, every minute and second are squeezed. When you try to digest food that’s very heavy, it can have opposite effect.
Thats the reason why Ulysses became famous and controversial. Many thought it was too complicated and difficult to read. While many things it is difficult to read because it was designed to go against how literature is normally structured. It was supposed to surprise.
In my opinion, I think in the end it is up to each particular individual to decide. If books are like food, it depends on the person whether they like it or not. You can’t force yourself to eat something you don’t like. Thing that were disgusting to many could be the most delicious dish for you.
Marmite anyone?
For whatever it is, the controversial still bought the book to many people attention and it is still one of the most talked about books in the world.
I’m glad that not everybody like the same things. This allows varieties and provides opportunities for different types of literature in the market.
Life will be so boring if everyone like only one, same thing.
เมื่อปี 2010 ยูเนสโกได้ประกาศให้นครดับบลินเป็นเมืองแห่งวรรณกรรม ขณะนี้ในโลกนี้มีอยู่ประมาณยี่สิบเมือง นครดับบลินเองมีนักเขียนชึ่งได้รับรางวัลโนเบลถึงสี่คน (William Butler Yeats 1923 George Bernard Shaw 1925 Samuel Beckett 1968-9 Seamus Heaney 1995) ทั้งยังมีมหาวิทยาลัยซึ่งมีชื่อระดับโลกอีกสองแห่งคือ Trinity กับ UCD จึงไม่น่าแปลกใจที่นครดับบลินมีเลือดวรรณกรรมเข้มข้น
นอกจากนักประพันธ์ที่ได้รับรางวัลโนเบลแล้ว ชาวไอริชมีนักประพันธ์ที่มีชื่อเสียงอีกหลายคน หนึ่งในนั้นคือเจมส์ จอยซ์ (1882 – 1941) เขาได้เขียนงานไว้หลายเรื่องแต่ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือ อูลิสซีส (Ulysses) อูลิสซีสเป็นวรรณกรรมที่ถือได้ว่าเป็นแรงบันดาลใจและมีอิทธิพลต่องานวรรณกรรมยุคใหม่มากที่สุดเรื่องหนึ่ง และในขณะเดียวกัน ก็เป็นวรรณกรรมที่แบ่งความคิดเป็นสองฝ่าย เกิดการโต้แย้งวิพากษ์วิจารณ์กันมากเรื่องหนึ่งของโลก คนไอร์แลนด์ยกย่องให้จอยซ์เป็นเสมือนเช็คสเปียร์ของอังกฤษเลยทีเดียว
พิพิธภัณฑ์นักเขียน เจมส์ จอยซ์ อยู่ทางตอนเหนือของนครดับบลิน พิพิธภัณฑ์เปิดตั้งแต่ปี 1996 โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่่อจัดแสดงการทำงานและชีวิตของเจมส์จอยซ์
เจมส์ จอยซ์เกิดที่เมืองดับบลินเมื่อปีค.ศ. 1882 ในครอบครัวชนชั้นกลาง โดยครอบครัวเป็นครอบครัวขนาดใหญ่ พ่อของเขาค่อนข้างมีฐานะ แต่มักจะมีปัญหาด้านการเงิน และติดสุรา เขาเป็นพี่คนโตของน้องสิบสองคน เจมส์เป็นคนที่เรียนดีมาตั้งเเต่เด็ก เขาเข้าเรียนต่อคณะภาษาศาสตร์สมัยใหม่ที่มหาวิทยาลัย UCD จากนั้นก็สอบเข้าเรียนแพทย์ที่ปารีสได้ แต่โชคชะตาก็หันเห เขาถูกเรียกตัวหลับไอร์แลนด์เนีื่องจากแม่ป่วยแล้วต่อมาก็เสียชีวิต จากนั้นเจมส์ได้รู้จักกับนอรา บาร์นาเคิล( Nora Barnacle) ซึ่งต่อมาก็ได้แต่งงานกับเธอ จากนั้นก็เดินทางไปยุโรป
แม้ว่าจะได้ใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ หนังสือที่เจมส์ จอยซ์แต่งมักจะมีศูนย์กลางอยู่ที่นครดับบลิน นักวิชาการที่ศึกษางานของจอยซ์คาดว่าเขาเขียนอูลิสซีสในช่วงปี 1914 ถึง 1922 ระหว่างอยู่ที่เมือง Trieste, Zurich และ Paris หนังสือที่มีประเด็นที่น่าสนใจอยู่สี่ประเด็น
ประเด็นแรกคืออูลิสซีส์ได้รับการเขียนโดยใช้โครงจากกวีมหากาพย์กรีกเรื่อง โอดีซีสย์ (Odyssey)ซึ่งเป็นเรื่องราวการต่อสู้ผจญภัยของโอดีซุส คำว่าอูลีสซีส(Ulysses)กับคำว่าโอดีซีส(Odyssey)คือคำเดียวกันนั่นเอง แค่โอดีซีสเป็นภาษากรีกและอูลีสซีสเป็นชื่อละติน อูลีสซีสมีศูนย์กลางของเรื่องที่นครดับบลิน ในขณะที่เรื่องราวของกรีกใช้เวลาราว ๆ ยี่สิบปี อูลีสซีสเป็นเรื่องราวหนึ่งวันของวันที่ 16 มิถุนายน 1904 เกี่ยวกับการเดินทางรอบ ๆ นครดับบลินของตัวละครหลักที่ชื่อลีโอโพล บลูม นอกจากบลูมแล้วยังมีเรื่องของมอลลี บราวน์ ภรรยาของเขา และ สตีเฟน ดีดาลัส ซึ่งเป็นคุณครู
สอง หนังสือเล่าเรื่องราวของเมืองดับบลินภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ในขณะที่กรอบเวลาของโอดีซีส์ต้นฉบับใช้เวลายาวนานหลายปี อูลีสซีสของจอยซ์ใช้เวลาทั้งหมดไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยมีตัวละครหลักชื่อ สิ่งหนึ่งที่ผู้อ่านมักจะถามเมื่ออ่านหนังสือก็คือ”เกิดอะไรขึ้น” คำตอบก็คือ “ทุก ๆ สิ่ง”
สาม ประเด็นที่ได้รับการโจษจันกันมากช่วงที่หนังสือเพิ่งออกในช่วงแรกคือเนื้อหาที่อนาจาร ล่อแหลม ทางเพศ มีการบรรยายเกี่ยวกับการ “ชักว่าว” หรือการช่วยตัวเอง หนังสือได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในปี โดยสำนักพิมพ์ Shakespeare and Company โดย Sylvia Beach ก่อนหน้านี้จอยซ์พยายามตีพิมห์หนังสือเล่มนี้ในอเมริกาแต่กลับถูกเซ็นเซอร์เพราะเนื้อหาที่คิดกันว่าหยาบโลน นอกจากห้ามพิมพ์แล้ว อเมริกายังห้ามนำหนังสือเข้าประเทศด้วย ซึ่งการห้าม “ยิ่งว่า” ก็เหมือน “ยิ่งยุ” จึงทำให้หนังสือได้รับการตีพิมพพ์ที่ปารีสแล้วลักลอบนำเข้าอเมริกา
สี่ สิ่งที่ก่อให้เกิดข้อพิพาทพิจารณ์และทำให้มีโต้แย้งมากที่สุดก็คือ สไตล์การเขียนของเจมส์จอยซ์ เนื่องจากเจมส์ จอยซ์ได้ทำสิ่งหนึ่งที่ ยังไม่มีนักเขียนคนไหนทำมาก่อน นั่นคือการ ‘เล่น’ และ’ทดลอง’ กับโครงสร้างและรูปแบบการเขียน ในขณะที่วรรณกรรมส่วนใหญ่จะเล่าเรื่องจากมุมมองของผู้เขียนหรือตัวลคร เจมส์ใช้เทคนิคการเขียนที่เรียกว่า “กระแสสำนึก (Stream of Consciousness)” ซึ่งปล่อยให้ความคิด ความรู้สึกและอารมรณ์ความรู้สึกทางประสาทสัมผัสของตัวละครไหลพรั่งพรูออกมา เรื่องจึงอาจไม่เนื่องและไม่เรียงลำดับ แต่เป็นการถ่ายทอดความรู้สึก ความคิด จิตใจ ของตัวละครออกมา มีผู้แต่งอีกหลายท่านที่แต่งนวนิยายแนวกระแสสำนึกนี้แบบนี้ เช่น เวอร์จิเนีย วูล์ฟ และวิลเลียม โฟล์คเนอร์
เมื่อมาถึงจุดกระแสสำนึก มีอยู่ตอนหนึ่งซึ่งเจมส์เขียนยาวโดนไม่ใช้เครื่องหมายวรรคตอนใดๆ ปล่อยให้ผู้อ่าน เว้นวรรค หยุด ตามธรรมชาติของตัวเอง บางบทก็ใช้เทคนิคการเล่าแบบการแสดงละครเวที มีการใช้คำพูดการแสดงฉากไว้ บางตอนก็ใช้โวหารแบบเกินจริง หนังสือมีสิบแปดบทก็ใช้เทคนิคเกือบสิบแปดอย่าง
หลาย ๆ คนมองว่าเจมส์คือัจฉริยะ อูลีสซีส แหกกฎการเขียนเกือบแทบทุกอย่าง แล้วยังออกมาเจ๋ง
แต่ คนอ่านจำนวนหนึ่งกลับมองในทางตรงกันข้าม
การผสมปนเปหลายอย่างทำให้คนอ่านบางคนพบว่างานของเจมส์ ยากและเยอะ มีสัญลักษณ์มากเกินไป
มันกลายเป็นว่านิยายของเจมส์ จอยซ์ไม่ได้ไปเน้นโครงเรื่องหรือการดำเนินเรื่อง แต่ไปเน้นหนักที่การเปลี่ยนรูปแบบการเขียน ปรับไปมาตลอดเรื่อง จนทำให้คนอ่านงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ถ้าลองคิดดู การพยายามเล่าเรื่องมหากาพย์ ให้ได้ภายใน 18 บทโดยเดินเรื่องภายใน 24 ชั่วโมง ทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องเกิดขึ้นทุก ๆ นาทีทุก ๆ วินาที ซึ่งการเล่าแบบนี้ ทำให้การดำเนินเรื่องเข้มข้นเกินไป เหมือนการบีบอัดทั้งเนื้อหา ทั้งความคิด ทั้งการติความ ให้ผู้อ่านเกินไป ผลสุดท้ายก็ทำให้สิ่งสำคัญก็คือเนื่อเรื่องและความเข้าใจเป็นเรื่องรอง ความเยอะ ยัดเยียด มันก็อาจถูกขย้อนออกได้
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้หนังสืออูลีสซีส์กลายเป็นวรรณกรรมที่ก่อให้เกิดความขัดแย้งเรื่องหนึ่ง และหลายคนก็คิดว่าเป็นวรรณกรรมที่ซับซ้อนและอ่านยากเรื่องหนึ่ง เพราะตั้งใจจะเขียนเพื่อขัดแย้งกับโครงเรื่องตามปกติ เป็นวรรณกรรมที่เชิญให้ผู้อ่านแปลกใจ ผู้อ่านหลาย ๆ คนชอบความท้าทายในการอ่านเรื่องยาก ๆ
แต่ในขณะที่ผู้อ่านหลายคนก็คิดว่าเป็นวรรณกรรมที่มากไปอีกเรื่องหนึ่ง
มันเป็นเรื่องแปลกที่หนังสือเล่มหนึ่งจะแบ่งความคิดคนเป็นขาวกับดำ ชอบหรือไม่ชอบ ได้อย่างรุนแรง วรรณกรรมก็คงเหมือนอาหาร มีความหลากหลายแล้วแต่ผู้ชิม เรื่องที่ดีกับหลาย ๆ คน อาจจะไม่ใช่เรื่องที่อีกคนเข้าใจได้ งานของเจมส์อาจจะไม่เข้าถึงผู้คนหลายแบบ แต่ยังมีคนหลายกลุ่มที่คิดว่างานของเขามีคุณค่าและน่าสนใจ และไม่ว่าการตัดสินจะเป็นเช่นไร งานที่คนโต้เถียงกันก็เป็นงานที่อยู่ในความสนใจของผู้อ่านเสมอมา
ฉันดีใจที่เราไม่จำเป็นต้องชอบเหมือนกันทุกอย่าง เพราะมันเปิดโอกาสให้นักเขียนคนอื่นเสนอผลงานที่ต่างไปให้ผู้อ่าน เพราะถ้ามีงานอยู่อย่างเดียว ก็คงจะน่าเบื่ออยู่เหมือนกัน
Go See Write 